Sindre

Barna først sin konsert i Førdehuset var kjempeflott! Ei svært viktig sak fekk støtte av mange musikk- og dansetalent frå Førde. Meir informasjon om aksjonen finn du her: http://www.barna1.no/.

Fride var ei av dei sang på konserten. Her er hennar bidrag:

Kanskje mest fordi det ikkje har skjedd så forbaske mykje bloggverdig.... Uansett! Det var særdeles godt å starte på jobb igjen. Kjekt å møte att kollegaer og komme igang med alt det spennande vi skal gjennomføre dette året. Elles....? Badet er framleis ikkje ferdig. Eg er nesten litt flau over framdrifta, men no skal eg sette inn støytet. Skal nok bli fort ferdig når eg først får ånda over meg. 

Denne veka gjekk vi inn i hundedagane. Tidlegare generasjonar av værkyndige folk sa at det været ein hadde ved inngongen til desse, kom ein til å plagast med i ein månad. Det lovar ikkje godt. Endå verre vert det når dagens meteorologar seier at dette er eit av dei gamle værteikna som ser ut til å ha noko for seg. Det er då ein synk så langt ned i værdepresjonen at ein byrjar å pusse opp bad.   
Den norske delegasjonen er klar til å ta i mot gjester ved sin stand på Open day.

Innleiingsvis vil eg først seie at som fiskar har eg av mange vore sterkt undervurdert over år, også av meg sjølv. Sist fredag la svigerfar, Sivert og eg kurs for Holmevika og torskefiske. Der tok vi fire torskar på rappen. Dette sikra oss middag i fleire dagar - og eg kjenner på mange måtar at no er jaktgenet kalibrert.

Denne veka har det dårlege været kalla fram det verste i meg. Det går faktisk an å kjede seg så inn i hampen i uværet at ein får lyst til å pusse opp noko. Badet vårt, som no er det ein kan kalle eit retrobad, er offeret denne gongen. Der skal eg jammen både flise og plate så  mykje at det nesten ikkje skal vere sjanse til å kjenne seg att der inne. Ikkje noko av dette har eg gjort før, og som akademikarar flest er eg heilt nøydd å lese meg til det først. Hittil har eg skjønt at i denne prosessen er det viktig å halde seg unna våtromsfanatikarar som har eit nærast paranoid forhold til fukt - desse som får rykningar av eit vassglas på veg inn i tørrsona. Det er viktig å halde seg med oppmuntrande folk i tunge prosessar.

Eigentleg er eg tilhengar av idéen om at alt som fungerer ikkje skal rørast. Slik sett fungerer badet bra, men no var det altså berre å å gå laus - også på det som fungerer. Stine og eg trudde det var ein original idé å nytte ferien til slikt, heilt til vi såg Dagsrevyen i kveld. Der sa dei at det at nordmenn pussar opp når ferieværet vert dårleg, ja det er visst eit typisk sommarfenomen! Jaja, så er vi som folk flest.

No er det ei stund sidan vi har høyrt frå Fride. Leiar Sven sende epost forrige måndag, men etter den tid har det vore stille. Vi trålar nettstaden til leiren kvar dag for å få eit lite glimt av ho på bilda dei legg ut. Vi synest sjølvsagt at det er altfor langt mellom bilda der Fride er med, men slik har vel om lag 56 andre foreldrepar over heile verda det og. Til helga skal ho og ei anna jente på besøk til ei ny vertsfamilie. Det vert nok spennande, og vi håpar vi høyrer meir då. No er dei godt over halvvegs i opphaldet, og vi er begynt å telje dagane til ho kjem att! Vi gler oss til å høyre om alt ho har opplevd!

Medan Fride nyt leirlivet i 40 graders varme, har vi andre i familien slege i hel nokre dagar austafjells. Vi reiste saman med familien Sande og tok av frå Førde laurdag morgon. Første stopp på reisa var Gol - midt i det dei sjølv definerer som Per Gynt's rike. Der var det bading under kaotiske tilstandar i Tropicana, og overnatting på Gol appartmenthotell. Søndag gjekk turen vidare til Oslo.

Mennene tok ansvar og tok med seg bilane, medan damene tok den enkle varianten og tok tog ilag med barna. Vel framme i Oslo var det tid for forfriskingar på operataket. Deretter gjekk turen oppover stripa på Karl Johan. Denne strekninga er vorten eit langt og sørgeleg syn, og er ikkje eit land som Noreg verdig. Det er somme tider så langt mellom klare blikk på denne gata, at ein vert reint redd. Vi forlet derfor Oslo meir nedstemte enn opprømte søndag kveld. Huset til Kongen fekk vi likevel sjå, utan at det gjorde vidare inntrykk heller. Oslo treng ei opprydding.

Vi var litt spente på hotellet eg hadde booka. Bookinga mi på Gol var ikkje heilt topp... Ein liten times tur sørover E6 er lang om ein har bange anelsar.

Denne gongen slo eg verkeleg til, om eg så må seie det sjølv. Quality Son spa og resort er eit fantastisk hotell. Heilt nytt med stor badeavdeling og store suiter. Vår suite var på kring 30 kvadratmeter med balkong og utsikt over båthamna berre nokre meter unna. Glimrande! Når du er så nær grensa, er det heilt naturleg å leggje turen innom Sverige. Det gjorde vi måndag. I eit forrykande regnvær sprang vi mellom systembolaget og leikeforretningar i Strømstad. Det var litt synd - Strømstad er ein fin by. Med kvoten og vel så det, trilla vi attende til Noreg og hotellet i Son.

Det er og naturleg å leggje turen innom om Tusenfryd når ein er på desse kantar av landet. Det burde det ikkje vere. Denne gigantiske pengemaskina framstår meir og meir som akkurat det - ei gigantisk pengemaskin. Sivert og eg tok loop'n. Ida og Stine tok tømmersklia. Det var derfor herleg å vende attende til hotellet og nyte goda i badeavdelinga der.

Son sentrum er ein klassisk gammal handelstad. Bebyggelsen består stort sett av gamle trehus i svært god stand. Rett koseleg var det der. For ein som er litt over middels båtinteressert , er nok dette eit paradis. Her vil eg attende. Onsdag gjekk turen attende til Førde. Fire trivelege dagar i triveleg selskap var til endes.








Fride er no halvvegs i si andre leirveke. Leiar Sven melder om stor trivsel, men litt sjukdom. Varme, lite drikking og framand mat har slege delegasjonen ut litt i starten, men no er dei på beina igjen. Det er bra!

Måndag hadde dei National night for Noreg. Då hadde Fride og dei andre førebudd program med song, drama og dans som er typisk for vårt land. Der serverte dei Freia melkesjokolade og delte ut sjølvlaga smykker med perler i norske fargar og kronestykke. Dani, kona i vertsfamilien som ho besøkte første dagane, var tilstades og sende oss mange bilde frå denne kvelden. Ut frå desse ser vi at det var høg stemning når nordmennene prøvde å lære dei andre deltakarane polka. Det er ikkje fritt for at tankane streifar innom Fride og leiropphaldet mange gangar dagleg - kva gjer dei no, har ho det bra? I dag har vi sendt både snailmail og email til ho. Det var rart å reise på tur utan Fride. Trur det blir lange dagar til ho kjem heim....

Då er Fride vel framme i leiren Camp Whispering Cedars. Etter tre fantastiske dagar hjå familien Butowsky, er dei no klare for å ta fatt på leirlivet. I leiren møter dei 14 andre delegasjonar og dei vil stifte bekjentskap med barn frå Belgia. Brasil, Costa Rica, Colombia. Tjekkia, India, Thailand, Danmark, Tyskland, Italia, Peru, Spania, Tyrkia og USA. Det skulle borge for mange spennande bekjentskap.

No går det vel ei stund før vi høyrer meir frå Fride, men reknar med at Sven kjem til å sende nokre epostar med ujamne mellomrom. Medan vi ventar på nyhende frå familiens langvegsfarande, dreg vi andre ein tur austover. Der er det meldt sol og sommar, også neste veke. Alle reiser til Hellas i år, Pharos eller Antipharos. Vi dreg til Antivestfold, med andre ord Østfold. Son spa og resort, heiter det visst. Det er ein sånn plass der du er usikker på om agurken i frukostsalen skal etast eller leggjast på augelokka, men det finn eg nok ut av.

Delgasjonen avsluttar opphaldet hjå familien Butowsky.

Dei tek farvel med Lauren Butowsky (midten), og veninnene hennar. Blant anna Caroline frå Oslo.

Her saman med Dani og Ed Butowsky.

Sjølvsagt litt shopping....

Vel framme i leirområdet.

Velkomstplakaten på leirområdet.

Fride lever tilsynelatande livets glade dagar "over there". Ho har nok hamna mitt i smørauget desse første dagane der dei vart mottekne av familien Butowski. Sunnfjordingen Sindre går straks inn og googlar "Ed Butowski". Det syner seg at han er ein relativt kjent TV-kommentator i høve til økonomi. Eg er sikker på at han og Fride har mange felles interesser.